Ze zit tegenover me. Een prachtige verschijning, alles aan haar straalt succes uit. Haar leven loopt als een Zwitsers uurwerk: een glansrijke carrière, een strak sportregime en een gezond dieet. « Ik heb alles onder controle, » zegt ze, maar haar houding is gespannen. « Ik… ik heb eigenlijk geen zin meer om te vrijen, » zegt ze, en de woorden komen er onwennig uit, alsof ze een taal spreekt die ze niet beheerst. Ze kijkt even weg, schuift onrustig op haar stoel en voegt er snel aan toe dat ze doodsbang is om haar partner te verliezen. « Ik begrijp het gewoon niet. Ik ben een echte controlefreak, dat geef ik toe, maar dat heeft me ook al heel veel opgeleverd. Waar gaat het dan toch fout?” ratelt ze maar door. Terwijl ze praat, krijg ik het zelf benauwd. Haar woorden vormen een ondoordringbare muur waar geen barstje in mag komen.
Ze vraagt direct hoeveel sessies ze nodig gaat hebben. Ze wil een plan, een deadline, een oplossing. Als ik zeg dat er geen quick fix bestaat en dat zaken van het lichaam tijd vragen, reageert ze defensief. « Ik denk niet dat het met mijn lijf te maken heeft. Mijn lijf doet wat ik zeg. »
« Misschien, » zeg ik zacht, « moeten we eens gaan luisteren naar dat lijf, in plaats van het alleen maar opdrachten te geven. » Haar rechterwenkbrauw springt omhoog. Een reflex van iemand die niet gewend is de regie uit handen te geven en geen idee heeft over wat ik het heb.
We proberen te zakken, weg uit het hoofd. Ze vindt het verschrikkelijk. « Zakken in je lijf? Waar moet ik voelen? Hoe doe je dat dan, voelen in je lijf? «
Ik pak het anders aan. “Stel dat jouw controle een harnas is dat je beschermt tegen de buitenwereld, » zeg ik zacht, « waar knelt het dan op dit moment het meest?
Ze kijkt me even onbegrijpend aan maar sluit dan weer haar ogen. En dan, bijna onzichtbaar, ontspant haar kaak. Haar schouders zakken een halve centimeter en ze slaakt een zucht die klinkt als een band die heel langzaam leegloopt.
« Het is hier, » fluistert ze. Haar hand rust op haar onderbuik. « Het voelt… zwaar. Gewoon heel erg zwaar. »
Er is nog geen antwoord, en ze hoeft het ook nog niet te begrijpen. Maar ze heeft de plek gevonden. Voor het eerst in lange tijd is het niet haar agenda die de toon zet, maar de eerlijkheid van haar eigen lijf. Er is een kier in haar pantser waar eindelijk weer wat zuurstof doorheen kan.
Ik kijk haar aan. Controle is een fantastisch overlevingsmechanisme, maar het is de vijand van de overgave. Verlangen is speels, vloeibaar en intuïtief; het laat zich niet in een dagschema persen. Ze houdt de teugels zo strak in handen dat er geen ruimte meer is voor de flow van het moment, waardoor de vonk die ze zo wanhopig begeert, simpelweg geen zuurstof meer krijgt om te branden.
Na afloop van de sessie loop ik de trap af en vraag aan Gust wat hij wilt van de winkel. « A latina girl with a big bootie, » grijnst hij en doet een korte twerk.
Net op tijd gaat mijn wijsvinger niet de hoogte in en ik slik mijn preek over objectivering in. Want laten we eerlijk wezen, 15-jarige jongens hebben een overvloed aan verlangen en daar kunnen zij ook niets aan doen. Als ik naar de winkel rijd wiebel ik met mijn heupen op het nummer « Hips Don’t Lie » van Shakira. En laten we eerlijk zijn, zouden we niet allemaal wat vaker de latina met een big bootie in onszelf de vrije loop laten?
Een reactie achterlaten