Liefste Papa,
Ik voel me klein tussen al deze meesters van het woord die jij zo zorgvuldig uitkoos en met wie je je kon meten. Je hebt zoveel mensen geraakt en geïnspireerd. Een wijze man. Een oude ziel. Maar voor ons, voor ons was je vooral een vader.
De stilte die je achterlaat staat in schril contrast met de storm die nu binnen in ons woedt. Stuurloze schepen die kraken onder de inbeukende golven van verdriet. Wankelende gebouwen omdat een fundament is weggerukt.
Maar je laat een overvloed aan levenswijsheid en herinneringen na.
De toegangspoort naar jouw wereld. Blauwe rook die vanonder de deur kringelt. Een razendsnel typemachien met afwisselend ijsberen. Soms mochten we binnen. Liggend op de rode sofa. Heel stil. En dan koos je een boek uit de muren van het boekenhuis. Heel voorzichtig mochten we erin bladeren.
Een trotse mooie vader die zolang weigerde een bril te dragen en nog liever in een spartaanse houding, met één oog bedekt, een boek las. Debardeurkes en mooie hemden.
Warme avonden in Italië. Jij die zingend door de nacht nog bij de wijnboer aanklopt.
Verre wandelingen met vele kinderen in je kielzog ‘papa, zijn we er bijna?’ Maar ook mee reizen in je hoofd. Details. Verbanden. Beelden en steden leren lezen.
Liefde voor het warme nest dat onze familie is. Met super oma helemaal bovenaan. Iedereen krijgt zijn plekje. Jouw aandacht. Jouw tijd. Jouw zorg.
En jouw liefde gaat ook door de maag. Pijnlijke buikjes van teveel spaghetti ‘au au papa je moet de volgende keer zeggen dat ik moet stoppen met eten!’.
Maar ook een vader die een vreselijke medebewoner kreeg. Een monster dat meteen de aanval inzette op de troonzaal van je lijf.
Jouw klavertje vier. Vier herenigde gieberende meisjes op je bed die je één voor één toespreekt met je ogen. En wij zwaaien je uit met tranen die rivieren vormen. Harald die op je buik blaast en jou doet schudden van het lachen. Jouw twee prinsen die je moedig en statig flankeren tot aan de kade. Andreas, jouw evenbeeld en Dorian, jouw trouwste metgezel. En zo graag hadden Reinhilde en jij samen naar de overkant gezeild maar de wetten en regels van het leven schrijven iets anders voor. Een onbreekbare eenheid wordt toch gescheiden.
Je versteende gezicht met een krullend lachje, ondeugend zelfs. En wij geloven graag dat het heel gezellig is daarboven in de hemel. Een hemel waar ik nooit in geloofd heb maar waar ik nu om smeek.
‘Till we meet again’ papsi!
* In De Witte Raaf: ‘De niet meer gezonde man’: http://www.dewitteraaf.be/artikel/detail/nl/3870
* Cobra: http://www.cobra.be/cm/cobra/boek/130812-sa-dirk_lauwaert_overleden
De werkkamer van Dirk Lauwaert door Koen Broucke:
Een reactie achterlaten op esther Reactie annuleren