Buen Camino!

‘Thank you for loving me’ hoor ik Jon Bon Jovi zingen terwijl ik in de douche mijn benen scheer en mijn teennagels knip. En ik krijg zowaar een krop in de keel want ik sta op het punt om voor een week te vertrekken en verdenk Bert ervan een emotioneel moment te beleven bij mijn afscheid.
‘De ideale schildersmuziek’ zegt Bert, die enkele luiken van een lavendelkleurtje voorziet.
‘Neen, ik luisterde naar een verhaal van de gitarist van Jon Bon Jovi, die ooit solo was en Jon ontdekte die toen als conciërge in de studio werkte.’
En zo hebben wij allebei onze bezigheden. Terwijl ik me klaarmaak om zo meteen mijn eerste stappen op de Camino de Compostella te zetten maar nog snel een opname maak voor een ‘borstmassagemeditatie’ voor mijn online programma ‘The Eros Sanctuary’, duikt Bert van de ene muzikale rabbit hole in de andere om vervolgens met Jules in de zetel te duiken en ‘The Mission’ te kijken want nu ik er bijna niet meer ben, kan het geluid weer loeihard. Voor mij althans, zij vinden dat het muisstil staat en ik overgevoelig ben.
De afgelopen maanden zijn uiterst boeiend maar ook intens geweest, waardoor er veel te weinig tijd was om te schrijven. Gisteren ging mijn eerste kookboek naar de layout. Mijn eerste programma waarin ik werk rondom vrouwelijke sensualiteit staat online. Ik begeleidde een Maria Magdalena retreat. En het nieuwe gidsseizoen voor de Sainte Baume ging weer van start. Daarnaast zou je bijna vergeten dat ik ook nog een vaste job heb hier in het zuiden en ik de zomer weer aan het voorbereiden ben met allerlei leuke diners op originele plekken. Never a dull moment.
Deze Camino komt dan ook op het uitgelezen moment. Net voor de zomerdrukte weer met me aan de haal zal gaan, samen met mijn zus wandelend door de natuur op avontuur. En nu dat mijn volgende verjaardag die met een nummer 50 zal zijn, denk ik ook echt: 50 is echt het nieuwe 30!
Nu de menopauze minder ruis geeft dan pakweg twee jaar geleden, mijn hersenmist buiten beschouwing gelaten, en de kinderen, ondanks hun eigen soms roestige zoektocht in het leven, mij steeds minder, of anders, nodig hebben, voelt het alsof er een nieuw leven zich aandient.
Met een brein en lijf vol krioelende ideeën alsof je opnieuw aan het baren bent geslagen. Met hernieuwde energie, als je op tijd gaat slapen en af en toe een siësta doet. Met een vrij gevoel van ‘niets moet, maar alles kan’, als je je gezin maar niet totaal uit het oog verliest. Maar ook met veel meer gevoeligheid, tentakels en emoties. Maar niets zo heerlijk om je tranen de vrije loop te laten op ‘I will always love you’ van den Jon terwijl ik mijn yogamatje aan mijn rugzak gesp.
Buen Camino!